در اين آيات يازده گانه به دوازده نعمت مهم ، با تعبيراتى آميخته با لطف و محبت ، و توام با استدلال و تحريك عواطف ، اشاره شده است ، چرا كه اگر در كنار استدلالات عقلى ، احساس و نشاط روحى نباشد كارايى آن كم است . نخست از زمين شروع كرده ، مىفرمايد : « آيا زمين را گاهواره و محل آرامش شما قرار نداديم » ؟ ! ( * ( أَ لَمْ نَجْعَلِ الأَرْضَ مِهاداً ) * ) . « مهاد » به طورى كه « راغب » در « مفردات » مىگويد : به معنى مكان آماده و صاف و مرتب است ، و در اصل از « مهد » به معنى محلى كه براى استراحت كودك آماده مىكنند ( اعم از گاهواره و يا بستر ) گرفته شده و جمعى از ارباب لغت و مفسران ، آن را به « فراش » يعنى « بستر » تفسير كرده‌اند كه هم صاف و نرم است و هم راحت . انتخاب اين تعبير براى زمين ، بسيار پرمعنى است ، چرا كه از يك سو قسمتهاى زيادى از زمين آن چنان نرم و صاف و مرتب است كه انسان به خوبى مىتواند در آن خانه سازى كند ، زراعت و باغ احداث نمايد . از سوى ديگر همه نيازمنديهاى او بر سطح زمين يا در اعماق آن به صورت مواد اوليه و معادن گرانبها نهفته است . و از سوى سوم مواد زائد او را به خود جذب مىكند ، و اجساد مردگان با دفن در آن به زودى تجزيه و متلاشى مىشوند ، و انواع ميكربها بواسطه اثر مرموزى كه دست آفرينش در خاك نهاده است نابود مىگردد . و از سوى چهارم با حركت نرم و سريع خود . به دور آفتاب ، و به دور خود گردش مىكند ، شب و روز و فصول چهارگانه را كه نقش عمده اى در حيات انسان دارند مىآفريند . از سوى پنجم قسمت زيادى از آبهايى كه بر سطح آن مىبارد در درون خود ذخيره مىكند و به صورت چشمه‌ها و قناتها بيرون مىفرستد .